W całej Europie rozwija się zorganizowany czarny rynek skradzionych dzwonów kościelnych. Grupy przestępcze celują w duże dzwony bogate w miedź, które są warte tysiące euro, gdy zostaną rozbite i sprzedane jako złom. Skala problemu wynika z dużych różnic cenowych. Jak podaje artykuł, „wycofane” używane dzwony mogą kosztować nawet trzy razy mniej niż te nowo odlane. Straty jednak narastają na kolejnych etapach, a niektóre transakcje stają się przestępcze, gdy dzwony są kradzione i demontowane, aby zatrzeć ich pochodzenie. W legalnym obrocie wyspecjalizowane agencje kupują, katalogują i odsprzedają wycofane dzwony. Sortują je według wagi, roku odlania i właściwości akustycznych. Artykuł opisuje jednak równoległy nielegalny handel, w którym zorganizowane grupy kradną dzwony ze zniszczonych lub słabo zabezpieczonych wież wiejskich, a czasem nawet z działających kościołów. Według raportu złodzieje używają ciężkiego sprzętu do usuwania dzwonów ważących ponad setki kilogramów. Następnie dzwony trafiają do ukrytych miejsc składowania, są rozbijane na mniejsze części i sprzedawane na nielegalnym rynku złomu. Ponieważ metal ma wartość, a po demontażu trudniej jest udowodnić pochodzenie, dzwony o dużej wartości historycznej i kulturowej zostają sprowadzone do materiału wartego zaledwie kilka tysięcy euro. Czarny rynek napędza także rzadkość. Artykuł podaje, że najwyższe ceny osiągają dzwony odlane przed XIX wiekiem, z bogatymi barokowymi reliefami, ikonografią oraz zapisami ktitora. Dodaje też, że te starsze dzwony są przemycane przez granice przy użyciu fałszywej dokumentacji, w której określa się je jako „dekorację ogrodową” lub „stary żelazny złom”. Wspomina również o prywatnych kolekcjach w Ameryce Północnej i na Wschodzie jako docelowych miejscach przeznaczenia takich egzemplarzy. Źródło nie podaje żadnego dochodzenia policyjnego, nalotów, zajęć, postawienia zarzutów ani wyników postępowań sądowych powiązanych z konkretnymi podejrzanymi, i nie opisuje aresztowań.