Debata dotycząca europejskiego planu odsyłek osób ubiegających się o azyl, zakładającego wysłanie do Rwandy 100 migrantów, którzy nie uzyskają ochrony do 2027 roku, jest przedstawiana przez pryzmat rzekomej historii działacza na rzecz praw człowieka Paula Rusesabaginy. W eseju opublikowanym w The New York Times dwa lata temu Rusesabagina napisał o tym, że został porwany, torturowany, uwięziony i uciszony przez osoby, które wcześniej krytykował. W 1994 roku był kierownikiem hotelu w Kigali, stolicy Rwandy, gdzie starał się chronić 1 268 osób, które schroniły się w tym miejscu. Dekadę później jego relacja zainspirowała film Hotel Rwanda z 2004 roku. Ponowne zainteresowanie pojawia się w czasie, gdy prezydent Rwandy Paul Kagame nadal sprawuje urząd i spotyka się z krytyką za sprzeciw wobec władzy, cenzurę mediów oraz rzekome poparcie dla March 23 Movement, zbrojnej grupy w sąsiedniej Demokratycznej Republice Konga, której zarzuca się zbrodnie wojenne. Plan obejmuje pięć europejskich krajów, w tym Grecję, które przygotowują się do wysłania do Rwandy 100 migrantów do 2027 roku po tym, jak nie udało im się uzyskać azylu. Choć prezydent Francji Emmanuel Macron nie bierze udziału, krytyka opisana w artykule argumentuje, że wywieranie presji na uchodźców poprzez destynację „Rwanda” nie zniechęca do nowych prób dotarcia do Europy. Sprawa Rusesabaginy jest przedstawiana jako przykład detencji i presji wymierzonej w krytyka, ale artykuł nie opisuje w obecnej sprawie żadnego nowego dochodzenia, zatrzymania, procesu ani wyroku.