Słowacki ekspert prawny Daniel Lipšic mówi, że po wyborach ustawodawcy powinni wrócić do surowszych kar za przestępstwa i dłuższych terminów przedawnienia. Ostrzega, że politycy i sprawcy nie mogą na stałe odsunąć od pracy uczciwych policjantów i prokuratorów. Wskazuje dwa projekty legislacyjne: jeden zatrzymany przez Trybunał Konstytucyjny oraz drugi omawiany w parlamencie. Lipšic twierdzi, że oba miały na celu sprawić, aby osoby zaangażowane w poważną przestępczość były karane łagodniej, co w praktyce sprowadzało je do roli „świadków”, a nie „sprawców”. Lipšic omawia też zmiany w procedurze, mówiąc, że obecny kierunek skracałby czas od dochodzenia do sądu poprzez usuwanie zbyt dużej ilości formalizacji. Dodaje, że wydłużenie terminów przedawnienia i dostosowanie procedury mogłoby zmienić sposób, w jaki sprawy przechodzą przez system. Jeśli chodzi o timing w parlamencie, opisuje regulaminową zasadę stojącą, która zakazuje składania projektu w tej samej sprawie w określonym okresie. Jednocześnie podkreśla, że to, co ostatecznie uznaje się za „tę samą sprawę”, jest w gruncie rzeczy kwestią wewnętrzną parlamentu. Mówi, że Trybunał Konstytucyjny mógłby orzekać w razie naruszeń, ale prawdopodobnie zachowałby ostrożność, ponieważ zasady są tworzone dla parlamentu. Lipšic mówi, że nowy projekt ustawy dotyczący tak zwanych współpracujących mógłby się pojawić, jeśli nie będzie w pełni identyczny, ale ostrzega, że może to potrwać długo. Szacuje, że standardowy proces legislacyjny z debatą i czytaniami mógłby przesunąć działania na wiosnę 2027 roku. Wyjaśnia też, że zmiany w procedurze karnej mają zastosowanie do spraw będących w toku, nawet jeśli później zostaną uchylone, w przeciwieństwie do zmian w kodeksie karnym, gdzie łagodniejsza reguła może działać na korzyść sprawców dzięki retroaktywności, jeśli działa to na ich korzyść. Odpowiada również na to, w jaki sposób Trybunał Konstytucyjny potraktował wcześniejszą nowelizację dotyczącą współpracujących, zachęcając, by czytać pełne rozstrzygnięcie, a nie tylko nagłówek. Mówi, że sąd uchylił część związaną z procedurą karną dotyczącą współpracujących, w tym zakaz, aby parlament dyktował, jak sędziowie mają oceniać wiarygodność zeznań, krytykując jednocześnie odrębne, uchylone zmiany dotyczące wolności wypowiedzi. Lipšic argumentuje, że sędziowie muszą ocenić, czy należy dać wiarę świadkowi współpracującemu, i podać powody takiej decyzji. Bierze się przy tym pod uwagę dowody wspierające oraz wszelkie istotne sprzeczności. Mówi, że praktycznym skutkiem byłoby utrudnienie dużych spraw dotyczących zorganizowanej przestępczości, gdzie bezpośrednie dowody mogą być nieliczne, a wypowiedzi wielu współpracujących mogą układać się razem jak elementy układanki.