Een jurist zegt dat de onduidelijke formulering in Estlands Wet op de Jeugdbescherming sommige veroordeelde zedendelinquenten zou kunnen toestaan om te werken op scholen of in kinderdagverblijven. De wet verbiedt mensen die zijn veroordeeld voor seksuele misdrijven, evenals voor doodslag of moord, om met kinderen te werken, en verplicht werkgevers om jaarlijks het strafregister in de database te controleren. Maar de wet noemt geen specifieke functies en vermeldt evenmin concrete instellingen. Rechtsgeleerde Kärt Pormeister stelt dat de bepaling te vaag is omdat zij alleen zegt dat iemand via zijn of haar werk geen direct contact met kinderen mag hebben. Zij zegt dat dit zou kunnen betekenen dat een veroordeelde persoon een rol in een school of kinderdagverblijf zou kunnen krijgen waarin hij of zij niet rechtstreeks met kinderen werkt, zoals bijvoorbeeld een schoonmaker. Pormeister wijst op een toelichtend memorandum waarin leerkrachten, sociaal pedagogen en zelfs een schoolarts of -verpleegkundige worden aangemerkt als functies waarbij met kinderen wordt gewerkt, omdat hun cliënten in feite kinderen zijn. Twee ministeries verschillen van mening. Het ministerie van Justitie zegt dat werkgevers zaken geval per geval moeten beoordelen, waaronder of het werk face-to-face contact kan inhouden en of er kinderen aanwezig zijn in de instelling. De verantwoordelijke voor het beleid rond jeugdbescherming van het ministerie van Sociale Zaken zegt dat de wet ook zonder een lijst met specifieke diensten of functies voldoende duidelijk is. Het ministerie van Justitie heeft voorgestelde wijzigingen gedaan om werkgevers toe te staan de strafregisters automatisch elke maand te controleren in plaats van eenmaal per jaar, de Sociale Verzekeringsraad te informeren wanneer een persoon wordt uitgesloten, en identiteitsfoto’s te tonen van personen die zijn uitgesloten wegens seksuele delicten met fysiek contact met minderjarigen. Het Openbaar Ministerie steunt het voornemen, maar vraagt zich af of foto’s de veiligheid verbeteren, en zegt dat het voorkomen van misbruik meer investeringen vereist in geestelijke gezondheidszorg, begeleiding, behandeling en gespecialiseerde training.